Dijital Tohumlar ve Analog Huzur Arasında Bir Nefes Molası

İstanbul’un uğultusu bazen bir siren gibi değil de, devasa bir vızıltı gibi geliyor kulağıma. O şehrin damarları her daim akan, asla durmayan bir nehir ki ben bu nehri izleyen kıyıdaki küçük bir taş gibi kayıyorum. Ekranın soğuk ışığı altında saatlerce geçirilen o kod satırları, bazen en büyük kaçış noktası oluyor da çoğu zaman, beni alıp götürdüğü yerden çok daha karmaşık bir labirente sürüklüyor. Sanki zihnim, bitmek bilmeyen bir döngüye girmiş de ben o döngünün gözlemcisi olarak takılı kalmışım gibi.

Bu modern çağın bu garip ironisini fark ediyorum: Her şey ulaşılabilir durumda, bilgi akıyor, bağlantılar kuruluyor. Ama bu sonsuz erişilebilirlik paradoksu, en derin sessizlikleri bile bir gürültüye çeviriyor. Sanki hepimiz, kaybolmuş bir istasyonu bekleyen tren gibi bekliyoruz; o mükemmel senkronizasyon anını, her şeyin yerine oturduğu o dingin vaktin gelmesini. Ve bu bekleyiş, bazen en büyük huzursuzluğun ta kendisi oluyor.

Geçtiğimiz günlerde bu hengameden kaçış olarak, eski bir filme takılı kaldım. Analog kareler… O dönüştürülemez eşik hissi vardı sanki her bir karesinde. Dijitalin o mükemmel, sonsuz döngüsünden ne kadar uzaksa, fiziksel kimyasının o kusurlu ama dürüst hareketi beni sarıyordu. Film makarasından çıkan ses, o hafif çatlama sesi; sanki zamanın kendisinin o anki direncine duyulan bir saygı duruşuydu.

Evdeki bilgisayar ekranındaki parlaklığın tam tersi gibi geliyor bu sessizlikler. O küçük, kasıtlı olarak yavaşlatılmış kareler, aceleciliğin zehrinden arındırılmış bir zaman dilimi sunuyor. Sanki doğa bize, en değerli şeylerin aceleye gelmediğini fısıldıyor; çimlerin yeşermesi, yağmurun toprağa işlemesi gibi. Bu yavaşlık, bizim hızlandırılmış bilinçlerimize iyi bir uyarı geliyor sanki.

Ailemle olan bağlar da bu labirentte benim küçük çapam oluyor. Bazen o karmaşık yetişkin telaşından kaçıp, sadece yan yana oturup suskunluğun bile bir dil olabildiği anlar yaşıyoruz. Sözcüklerle doldurmaya çalıştığımız o boşluklar, aslında en saf iletişimin gerçekleştiği yerler. Her şeyin mükemmel bir anlatıya ulaşmak zorunda olmadığı gerçeğini kabul etmek gerekiyor sanki. Hayat, her zaman iyi kurgulanmış bir roman değil; bazen de sadece filtrelenmemiş bir görüntü kaydı.

Ve ben, bu hızın ortasında arada sırada durup nefes almak zorunda kalan bir yazılımcıyım. Bu yüzden, bazen kod satırlarının değil de, makinenin uğultusunun ya da şehrin gece çöktüğü o anın melodilerinin daha doğru bir girdi olduğunu düşünüyorum. Bu küçük sapmalar, bu beklenmedik yan oluşumlar; bunlar sanırım var olmanın en doğru frekansını bulma çabamızın yan ürünleri.